Κείμενα

Γεννήθηκα και μεγαλώνω στην Βέροια

liakos 001Γεννήθηκα και μεγαλώνω  στην Βέροια. Στοιχειώνω κοντά της, της κρύβομαι, αλλά κάθε τόσο οι μυθικοί βασιλείς της με ανακαλύπτουν, και μου αναθέτουν μια αποστολή.
Κατάλαβα, λέω, θέλουν να σαρκωθούν αυτοί, να γίνει το άϋλο υλικό και εγώ να αναληφθώ.
Φωνές με ζώνουν, φωνές μυστήριες από παντού. Τι ζητάω εγώ σε τέτοια μέρη;
Φοβάμαι και ορμάω πίσω στην γειτονιά που γεννήθηκα, κάπου κοντά στο γήπεδο. Αφουγκράζομαι τα απογεύματα από τα ανοιχτά παράθυρα τις παραμορφωμένες μελωδίες. Ξεχωρίζω την «Μαχαρανή» τα «ηλιοβασιλέματα» τον «Υμηττό» τον Τσιτσάνη τον Καζαντζίδη τις χορωδίες του Σίμωνα Καρρά, τον «..ραδιοφωνικό σταθμό της Άγκυρας!»΄που έλεγε η μάννα μου με καμάρι, τους αμανέδες των προσφύγων. Ξεχωρίζω και ένα χέρι που κρατούσε ένα πολύτιμο  αχ,  και προσπαθούσε να το ακουμπήσει με ευλάβεια και προσοχή πάνω στην ψυχή μου.

 Α! ήταν και οι ψαλμωδίες του παππού που ερχόταν να μας δει πάνω στο κάρο με το άλογο: «ω άμμος της θαλάσσης» «του λίθου σφραγισθέντος». Ήταν και τα γλυκά πρόσωπα των κοριτσιών που δεν έβρισκα τρόπο να τα φτάσω. Ήταν  η μεγάλη Παρασκευή στον Άγιο Αντώνη με τις κλεφτές ματιές και εκείνη η ακαθόριστη ερωτική νοσταλγία που με τα χρόνια γίνηκε καυτή ανάσα, και δρόμος χωρίς επιστροφή.

Διαβάστε περισσότερα: Γεννήθηκα και μεγαλώνω στην Βέροια

Έρωτες

liakos 007Κοιμόμασταν όλοι σε ένα δωμάτιο. Εγώ, ο αδερφός μου και, δίπλα στο διπλό κρεβάτι, οι γονείς μου. Κάποια βράδια ξυπνούσα από κάτι περίεργους θορύβους, επίμονους, που έκανε η σούστα του κρεβατιού. «Κατάλαβα», έλεγα, «Σάββατο σήμερα.

Ήρθε ο μπαμπάς και μάλλον κάνουν ό,τι κάνουν οι μεγάλοι άντρες στις γυναίκες τους τα βράδια», όπως έλεγαν τα μεγαλύτερα αγόρια στη γειτονιά. «Δηλαδή, αυτό είναι  έρωτας;», αναρωτιόμουν. «Αυτό που κάνουν οι μεγάλοι τα βράδια στα κρεβάτια τους και την άλλη μέρα δεν μιλάνε καθόλου γι’ αυτό; Αυτό που τη άλλη μέρα το ξεχνάνε; Που αλλάζουν συμπεριφορά;  Που γίνονται σοβαροί; Που πηγαίνει ο πατέρας μου στη δουλειά του και η μάνα μου στην κουζίνα;». Αυτό είναι ο έρωτας;

Διαβάστε περισσότερα: Έρωτες

Ο νούτσικος

keimena 001Στα νήπια πήγα ελάχιστα. Κρατούσα τη μάνα μου σφιχτά από το χέρι, όταν πρωτοπήγα σχολείο. Δεν ήθελα. Μαζευτήκανε όλα τα παιδιά στην αυλή. Μπήκαμε στην τάξη. Εγώ ήθελα την μάνα μου δίπλα.

Κάτι της είπε χαμηλόφωνα η νηπιαγωγός, χαμογέλασε υπομονετικά αυτή. Ήθελα να καθίσει δίπλα μου στο θρανίο.
«Τώρα, παιδιά», είπε η δασκάλα, «είναι μέρα. Ο ήλιος είναι εκεί ψηλά, και εμείς πρέπει να παίζουμε». Σηκωνόταν τα παιδιά, εγώ μαζί τους καχύποπτα, και τριγυρίζαμε ζωηρά γύρω από τα θρανία. «Τώρα είναι μεσημέρι και θα φάμε». Παίρναμε από ένα κουτάλι και τρώγαμε στον αέρα. Εγώ έτρωγα μόνο αν έτρωγε και η μάνα μου, δίπλα. Την έβλεπα, νομίζω, να χαμογελάει με το ζόρι, μπορεί και να το διασκέδαζε όμως. Δεν ξέρω.

Διαβάστε περισσότερα: Ο νούτσικος

Ο μαδημένος άγγελος

keimena 005Μεγάλη Πέμπτη. Στον Αγιαντώνη* ο κόσμος πολύς, πήχτρα. Η μάνα μου αναγκάστηκε να με πάρει μαζί της, γιατί δεν είχα παρέα και γκρίνιαζα. Ανεβήκαμε στον γυναικωνίτη. Έψαχνα να βρω τον φίλο μου, τον Αποστόλη. Πουθενά. Έπληττα αφόρητα.

Εγώ μικρός και κοντούλης και οι γυναίκες δεξιά και αριστερά σαν τα βουνά. Περιεργαζόμουν τα ρούχα τους, τη μυρωδιά τους, τα κουμπιά από τις φούστες τους, οτιδήποτε ήταν στο ύψος των ματιών μου.

Διαβάστε περισσότερα: Ο μαδημένος άγγελος

porn Porn